Tuesday, 19 September 2017

ജാഥയെ കുറിച്ച്

എത്ര ശക്തമായ വാക്കാണ്
ജാഥ

കഥയില്ലാത്തവരുടെ
സ്വതന്ത്രജാഥകളാണ്
കവിതകൾ

ചിലപ്പോൾ വലത്തേയ്ക്കുള്ളവ

ചിലപ്പോൾ
ഇടത്തേയ്ക്ക് ഒരൽപ്പം
ചരിവുള്ള
സാഹിത്യത്തിലെ
സമരരൂപം

കവിതയെഴുതുമ്പോൾ
ഒരു ജാഥയിൽ
പങ്കെടുക്കുകയാണ്
നൃത്തം വെയ്ക്കുന്ന മറ്റൊരാൾ

ജാഥകൾ കാണാൻ
തുറന്നു വെച്ചിരിക്കുന്ന
കടകളാവുന്ന
കവലകൾ

അപ്പോൾ അവിടെ
ഉയർന്ന അളവിൽ
മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ
വാങ്ങി
കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ
വിൽക്കപ്പെടുന്ന
സമരങ്ങൾ

2

രൂപപ്പെടുന്ന
ഒരലസത
മഴയ്ക്കും മേഘത്തിനുമിടയിൽ
കടന്നുപോകുന്നൊരു മന്ദാരം

എവിടെയോ
അഴിയുന്നൊരു കുടുക്ക്
ജാഥയ്ക്കും
മുലയ്ക്കും
തമ്മിലെന്ത്?

3

അവരവരുടെ ഇടങ്ങളിലേയ്ക്ക്
ജാഥ കഴിഞ്ഞ്
തിരിച്ചുപോകാനുള്ള
വ്യത്യസ്ഥ വേഗതകൾ
ഓർത്തുവെയ്ക്കുന്ന
തിരക്കിലാണ്
കടന്നുപോകുന്നവരുടെ
കാലുകൾ

ഇതിനിടയിലും
ബാനർ പിടിച്ച്
മുന്നിൽ നടക്കുന്ന രണ്ടുപേരുടെ
രണ്ടുതരം നിശബ്ദതകിട്ടുന്ന
ഇടം തേടി
രാത്രി മുഴുവൻ
നടക്കുന്ന നിലാവ്

ആളില്ലാത്ത ജാഥയിൽ
പങ്കെടുക്കുന്ന
രാത്രി

4

കുറച്ചകലെ
മുറിച്ച മൂവാണ്ടൻ മാവിന്റെ
മുറിക്കാതെ നിർത്തിയിരിക്കുന്ന
മൂന്നാമത്തെ കൊമ്പിന്റെ
വിജനതപൂത്തുനിൽക്കുന്ന
ഇടത്തിൽ നിന്നും
ജംഗ്ഷന്റെ
ഇടത്തോട്ടുള്ള
തിരിച്ചു വരാനുള്ള വളവ് ഇനിയും
എടുത്ത് തീർന്നിട്ടുണ്ടാവില്ല
വളഞ്ഞ് വരുന്തോറും
കൈകൾ ഉയർന്നുതാഴുന്ന
അതേ ജാഥയുടെ
പിൻവശം

ചില ജാഥകൾ എങ്കിലും
ജനിച്ച രതിയെ
പിറകിലേയ്ക്ക് പോയി
തൊടലാണ്

ചരിച്ചിട്ട രണ്ട്
സമാന്തരജാഥകളല്ലാതെ
എന്താണ്
പണ്ട് കാലത്തെ രതി

എന്നിട്ടും
മനസ്സിലാകുന്നില്ല
ജാഥ കഴിഞ്ഞ്
തിരിച്ചുപോകുന്ന
ഒരു രാഷ്ട്രീയപാർട്ടിയുടെ
ഏകാന്തത.....

Thursday, 7 September 2017

മിന്നാംമിന്നിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുറങ്ങുന്ന ഒരാൾ

വെച്ചിരിക്കുന്ന
കണ്ണട തന്നെയാണ്
ഒന്നു മടക്കിയപ്പോൾ
കടലാസായത്

ഇനി കളിവള്ളമുണ്ടാക്കണോ
വിമാനമുണ്ടാക്കി പറത്തണോ
പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങണോ?

പുറത്ത് മഴയുണ്ടോ?
മഴയ്ക്ക് മുകളിൽ
പഴയ ആകാശമുണ്ടോ?
പണ്ടൊരു കുട്ടിക്കാലമുണ്ടായിരുന്നോ?

നോക്കുവാൻ പോയ
കാഴ്ച്ച തിരിച്ചുവന്നിട്ടില്ല

പല പല
ചോദ്യങ്ങളിൽ
ചാരിയിരിക്കുകയാവണം
സമയവും
ചുവരുകളില്ലാത്ത
ഘടികാരവും

പറത്തിയിട്ടില്ലെങ്കിലും
കടലാസുകളായിരുന്നിരിക്കണം
പലതിനോടും
സൂര്യനോടു പോലും
പകയുണ്ടായിരുന്ന
പകലുകൾ

കാണാനാവുന്നുണ്ടാവുമോ
ചില്ലറകൾക്കെങ്കിലും
ജീവിതത്തിന്റെ
ബാക്കിയുമായി
രാത്രിയിലേയ്ക്ക്
ഇറക്കിവിട്ട
ഒരുയാത്രക്കാരനെ

ഒരു പക്ഷേ
ആരെങ്കിലും
നാളെ കണ്ടെത്തിയേക്കാം
സമനിലവഴങ്ങിയ
ഭ്രാന്തുകൾക്കിടയിൽ
മിന്നാംമിന്നിയെ
കെട്ടിപ്പിടിച്ചുറങ്ങുന്ന
ഒരാളെ!

Saturday, 26 August 2017

ആത്മാഭിമാനത്തെക്കുറിച്ച്


എന്റെ കാക്കകൾക്ക്
തീ പിടിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു

അവ
ഞാൻ കാണാതിരിയ്ക്കാൻ
തീ അണച്ചണച്ച് പറക്കുന്നു

പൊതുവേ
കാക്കകൾ
എന്റെ പറക്കുന്ന രാത്രികൾ

ഇരിക്കുമ്പോൾ 
അവ
എന്റെ സ്വകാര്യ പകലിൽ
മനുഷ്യരുടെ കൊത്തുപണികൾ ചെയ്യുന്നു

ഒരേ സമയം
പറക്കുമ്പോൾ
എന്റെ പരാതികളുടെ
സ്വതന്ത്രമായ ആവിഷ്ക്കാരവും
അതേ സമയം ഇരിക്കുമ്പോൾ
എനിയ്ക്കുള്ള
ഉത്തരങ്ങളിൽ നിന്നും
സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രഖ്യാപിച്ച
നിഷേധിയായ ചോദ്യചിഹ്നങ്ങളുമാവുകയാണ് കാക്കകൾ

അവ പലപ്പോഴും പറന്നുവന്ന്
എന്റെ എല്ലിന്റെ ചില്ലകളിലിരിയ്ക്കുന്നു

അപ്പോൾ കറുപ്പ്
കാക്കയിൽ നിന്നും  പറന്നകന്ന്
എന്റെ തൊലിപ്പുറത്തിരിയ്ക്കുന്നു

പിന്നെ വെയിലു കൊണ്ട്
കറുത്ത നിറത്തിൽ ചോരയ്ക്ക്
തീ പിടിയ്ക്കുമ്പോൾ
മാത്രം അവ വീണ്ടും പറന്നു പോകുന്നു

അണയുമ്പോൾ
ഞരമ്പിന്റെ മരച്ചില്ലകളിലേയ്ക്ക്  തിരിച്ച്
ചേക്കേറുന്നു
അത്രമേൽ കറുത്ത് രാത്രിയാകുന്നു

എന്റെ വെളുത്ത പകലിനെ
കറുത്ത നിറത്തിൽ
അഭിസംബോധന ചെയ്യാൻ
എന്റെ പരിമിതികൾക്ക് പുറത്ത്
ഞാൻ കൊണ്ട് നടക്കുന്ന
ആത്മാഭിമാനമാണ്
കാക്കകൾ!

(23 ആഗസ്റ്റ് 2016)

Friday, 25 August 2017

വരികൾക്കിടയിൽ എരിയുന്ന ഒരു തിരി എന്ന നിലയിൽ അവൾ

എരിയുന്ന
മെഴുകുതിരി പോലെ
ശാന്തമായ
ഒരുവൾ

ശാന്തമല്ലാത്തപ്പോൾ
ഒരിടവും
മെഴുകുതിരിയും
അവൾ

അപ്പോൾ
അവർക്ക്
ആകെ വെയ്ക്കാനറിയാവുന്ന
ഒച്ച
വെളിച്ചമാകുന്നു

ശരിയ്ക്കും
ഒച്ചയാവില്ലത്,
ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച പച്ച

പുറത്ത് കാണിക്കാനാവാതെ
ഉള്ളിൽ അടക്കിപ്പിടിച്ച
പച്ചയാണല്ലോ
ഇലകൾക്കെങ്കിലും
അത്രമേൽ ഉച്ചത്തിൽ
ഒച്ചയാവുക

ഇലകളുടെ തേങ്ങലല്ലാതെ
എന്താണ് പച്ച

ഒരിലയായിരിക്കുമ്പോൾ
പോലും
കാറ്റിന്റെ അവഗണന
അത്രമേലറിഞ്ഞവരായിരിക്കും
ഉരുകിയുരുകി
ഒരിക്കൽ
മെഴുകുതിരികളാവുക

അത് കൊണ്ട് തന്നെ
ഇരുട്ടിനെ
അവ
വെറുക്കുന്നില്ല,
അവഗണിക്കുന്നില്ല,
തൊട്ടുകളിക്കുക മാത്രം
ചെയ്യുന്നു

ഇരുട്ടിനോളം
അവഗണന
അറിഞ്ഞവരാരുണ്ട്?

അതുകൊണ്ടാവണം
കളഞ്ഞുകിട്ടുന്ന പ്രകാശം
പോലും
അവ
എടുത്തു വളർത്തുന്നത്

മുതിരുമ്പോൾ
ആരും കാണാതെ
മിന്നാംമിന്നികളാക്കി
പറത്തിവിടുന്നത്

അവഗണനകളെ
കാറ്റു പോലെ സ്നേഹിച്ച് സ്നേഹിച്ച്
അവഗണനകൾക്ക് അടിമപ്പെട്ട്
അവഗണിക്കപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ
കൈയ്യും മെയ്യും വിറച്ചു
ഇലയാകപ്പെടുന്നവരും ഉണ്ടാവും,
പൂക്കളുടെ
ലോകത്തിൽ...

ഒരർത്ഥത്തിൽ
മനുഷ്യരുടെ
നിസ്സഹായതകൾക്ക്
പിടിച്ച
വേരല്ലാതെ എന്താണ്
മരം?

തുടർച്ചയായ
അവഗണന കൊണ്ട്
കളഞ്ഞുപോയ ചലനങ്ങളെ
ഇലയാക്കാൻ
ഒരിത്തിരി നേരം!

Friday, 18 August 2017

നൃത്തം കുട്ടി കവിത എന്നീ വരികൾ

നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന നൃത്തം
വകഞ്ഞ് മാറ്റി
കഴിഞ്ഞോ കഴിഞ്ഞോ
എന്നൊരു എത്തിനോട്ടം
സ്വയം
നൃത്തം വെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന
കുട്ടി തന്നെ
ചെയ്യുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ലേ?

ആ കുട്ടി വെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന
നൃത്തം
എന്റെ ജീവിതമാണ്

ആ കുട്ടിയാരാണെന്നറിയുവാനുള്ള
എത്തിനോട്ടം
ഒരു വായനകൊണ്ട് പോലും
പൂരിപ്പിക്കാതിട്ടിരിക്കുന്ന
ഈ കവിതയാണ്

ഇനി ഞാനെന്തു പറഞ്ഞ്
സമാധാനിപ്പിക്കും
എന്റെ കവിതയിലെ ഉപമയേ!

Tuesday, 15 August 2017

തീവണ്ടിത്തണുപ്പ്

തയ്യൽക്കടകൾ
കൂടിയാണ്
റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനുകൾ

സമയത്തിന്റെ അളവെടുത്ത്
കടന്നുപോകുന്ന
തീവണ്ടികളുടെ
ചക്രങ്ങൾ കറക്കി,
അകലങ്ങളുടെ തുണിയിൽ
ജാലകങ്ങളും
വാതിലുകളും
തുന്നിക്കൊടുക്കുന്നുണ്ട്
അതിന്റെ
കാത്തുനിൽപ്പ്

നിനക്കറിയാം
അവസാന തീവണ്ടിയും
കടന്നുപോകുമ്പോൾ
തോർന്നു തുടങ്ങിയ
മഴ കുത്തിത്തുറന്ന്
ഇന്നും ഞാൻ
മോഷ്ടിച്ചേക്കും
ആരുടേയോ
കാത്തുനിൽപ്പുകളുടെ
തണുപ്പ്!

Saturday, 12 August 2017

പിൻകഴുത്ത് മോഷണം പോകുന്നു

ഒരു തുമ്പി വന്നിരിക്കുമ്പോൾ
കുളമായി മാറുന്ന
ഒരു കണ്ണാടിയുണ്ടായിരുന്നു
ചുവരിൽ

ഒന്നും എഴുതാനില്ലാത്തപ്പോൾ
എന്റെ വിരലുകളായിരുന്നു
ആ കുളത്തിലെ
മീനുകൾ

അപ്പോൾ കവിതകൾ
കൊക്കുകളായി
കുളമുണ്ടെങ്കിലും
ജലമുണ്ടെങ്കിലും
വിരലിന്റെ കരയിൽ
നോക്കിയിരിക്കും

അപ്പോൾ
അവളുടെ പൊട്ടുകൾ
കണ്ണാടിയുടെ പാതിയിൽ
ഓളങ്ങൾ വിരിയ്ക്കും
എന്നിട്ടും
പൂക്കളുടെ കുറുമ്പ് കാട്ടി
വിരിയാതിരിയ്ക്കും

വിരിയാത്തതിലുള്ള
പരാതി പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന
വിരലുകളിലെ
നഖങ്ങൾ കാണാതെ
എന്നിലൊളിച്ച്
എന്നുള്ളിലേയ്ക്ക് കുളിച്ചുകയറുന്ന
അവളുടെ
പ്രതിബിംബത്തിന്
കയറിപ്പോകുവാൻ പാകത്തിന്
രാത്രിസമയം നോക്കി
കണ്ണാടിയിൽ
പടവുകൾ
പണിയുവാൻ വരാറുണ്ടായിരുന്നു
പകൽ ക്ഷേത്രമായി
കാണപ്പെടുന്നൊരു നക്ഷത്രം

അവിടെയും
കണ്ണാടിയ്ക്ക് പോലും
കണ്ണടച്ച്
തള്ളിക്കളയാനാവാത്ത വിധം
മറുകിന്റെ ആകൃതിയിൽ
അതേ നക്ഷത്രം
തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്ന
അവളുടെ
പിൻകഴുത്ത്
മോഷണം പോകുവാനുള്ള
സാധ്യതകൾ!

Thursday, 10 August 2017

ബുദ്ധനപ്പുറം

ബുദ്ധാ
എനിക്ക്
നിന്നോട് പറയുവാനുള്ളത്
ഇത്രമാത്രം

നീ
എന്റെ മരം
എനിക്കൊഴിഞ്ഞുതാ
അതിലെ
കിളിക്കൂട്
ഒഴിഞ്ഞു പോ

ബുദ്ധാ ..
ഞാൻ,
നീയിറങ്ങിപ്പോയ
വീടുകളുടെ
കരം പിരിക്കുവാൻ
ചുമതലപ്പെട്ടവൻ

2

ഒരു പക്ഷിമാത്രം പറന്നുപോകുന്നു
അല്ല
പക്ഷിയല്ലത്
ബുദ്ധനാവും മുമ്പ്
നീ
ഇറങ്ങിപ്പോയ
രാത്രി

അറിയാം
ഇനി കൊഴിയുമൊരില

ഇല്ല
അതിലയാവില്ല
കാത്തിരിപ്പ്

നീ ഇറങ്ങിപോയപ്പോൾ
തകർന്നവീടുകളുടെ
പിരിഞ്ഞു കിട്ടുവാനുള്ള
കരത്തിലേയ്ക്ക്
എന്റെ
വേരുകളുടെ കൈകളുടെ
അനന്തമായ
ചിതലെടുത്ത
കാത്തിരിപ്പ്!

3

അതാ
ഒരാൾ

തീയതികളുടെ ജാരൻ
ചോരച്ചുവപ്പ് കൂട്ടി
അസ്ഥിവെളുപ്പൊരിത്തിരികുറച്ചു
ജീവിച്ചിരിക്കുന്നൊരാൾ

ചെവികളിൽ
ഈയം
കൺകളിൽ
മായം
ചുണ്ടിൽ
കാലാതിവർത്തിയാം
മൗനം

4

ഇനി
ഞാൻ
അയാളിൽ
ഒരാൾക്കൂട്ടം

നിയമപരമായി ജീവിച്ചിരിക്കാം
എന്നൊരു
പ്രതീക്ഷപോലും
നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ ഒറ്റതിരിഞ്ഞകൂട്ടം

ഏത് നിമിഷവും കൊല്ലപ്പെട്ടേക്കാം
എന്ന ഉറപ്പിൽ
അനധികൃതമായി
ജനാധിപത്യത്തിന്
ഉപ്പും കപ്പവും
കൊടുത്ത്
ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർ!

Monday, 7 August 2017

മഴ രാമായണം

മുത്തശ്ശി വായിച്ചുനിർത്തിയിടത്തു
നിന്നും
രാമായണം
തുടർന്നുവായിക്കുന്നത്
മഴയാണ്

മുത്തശ്ശി നനഞ്ഞിരിക്കുന്നു

വിളക്ക് നനഞ്ഞിരിക്കുന്നു

അന്നു പെയ്ത
അതേ മഴ നനഞ്ഞ്
പ്രായമായ
സീതയിരിക്കുന്നു

കൈയ്യിൽ
പുസ്തക രൂപത്തിൽ
മണ്ണ്
മഴ
മനസ്സ്
ശീലങ്ങൾ

പത്ത് തലയും
നനഞ്ഞ്
അടുത്ത് രാവണനിരിക്കുന്നു

കണ്ണ് മാത്രം നനഞ്ഞ്
രാമൻ
മഴയത്ത്
നിൽക്കുന്നു........

Sunday, 6 August 2017

ജലമാകുന്നു

വിതറിയിട്ടുണ്ട്
കുറച്ച് തിരക്ക്

എങ്കിലും
ഏത് നിമിഷവും
വീണുപോയേക്കാവുന്ന
ഒരാൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ
ചരിവിലാണ്

പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നത്
കാണാതെ പോയ
മിടിപ്പിലാണ്

കാണുവാനായേക്കും
നിങ്ങൾക്ക്,
കുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന
മഗ്ഗിൽ
പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ
ശ്രമിക്കുന്ന
ഒരാളെ

ലഹരിയാണ്
ആഴം

കടൽ പോലും
കുടിച്ച് കിടക്കുന്നത്

എന്നിട്ടും
കയറുകയാണ്
ജലത്തിന്റെ കുന്ന്
സമനില മറന്ന്

അടുത്ത ജന്മമെങ്കിലും
ജലമാകണം

മഴയായി
ഈ ജൻമം
മീൻകണ്ണിന്
മടുത്തിരിക്കുന്നു

എന്നിട്ടും
തുടങ്ങാത്ത
ജീവിതത്തിന്
ഹംമ്മിങ്ങ് പോലെ
നിലതെറ്റിവരുന്ന
കവിതകൾ!

Sunday, 30 July 2017

ജാലകങ്ങൾക്ക് ശേഷം

കടന്നു പോകുന്ന
തീവണ്ടിയുടെ ജാലകത്തിൽ
കൃഷി ചെയ്യുന്ന ഒരാൾ

പണ്ടെങ്ങോ
ദൂരദേശത്ത്
മറ്റൊരു കാലത്ത്
പെയ്ത
ജാലകത്തിലൂടെ ഒഴുകിവരുന്ന
മഴയ്ക്ക്
സ്വന്തം കവിളിലൂടെ
ഒരു ചാലുകീറി കൊടുക്കുന്നുണ്ട്
അയാൾ

ആ ജാലകം
കടന്നുപോകുമ്പോൾ
തൊട്ടടുത്ത ജാലകത്തിൽ
സ്വന്തം വിഷാദവും ഏകാന്തതയും
വിദൂരതയും
മേയ്ച്ച് നടക്കുന്ന
മറ്റൊരാൾ

കടന്നുപോകുന്ന
തീവണ്ടി
തട്ടിമറിച്ചിടുന്ന
ഒച്ചയെ
പെറുക്കി അടുക്കി വെയ്ക്കുന്ന
വരണ്ട ചുമലുള്ള
കറുത്ത,
ഉടുപ്പിടാത്തകുട്ടിയും
അയാൾ തന്നെയാണ്

ആദ്യത്തെ ജാലകത്തിലെ
കൃഷി
നശിച്ചശേഷമാവണം
അയാൾ
രണ്ടാമത്തെ ജാലകത്തിലെ
വിഷാദങ്ങളുടെ ഇടയനായത്

ഇപ്പോൾ
ആ രണ്ടുപേരെയും
അയാളുടെ കുട്ടിക്കാലത്തേയും
ശ്രദ്ധിക്കാതെ
മൂന്നാമത്തെ
ജാലകത്തിൽ
പണ്ട് പെയ്ത
മഴ നോക്കിയിരിക്കുന്ന
പ്രണയം തകർന്ന
പെൺകുട്ടി
നിങ്ങൾക്ക് ശേഷം
ഒരു പക്ഷേ
കവിത വായിച്ചേക്കാവുന്ന
മറ്റൊരാളാണ്

അങ്ങനൊരു
വായന
നടന്നാൽ
തട്ടി തകർന്നു വീണേക്കാവുന്ന
നിശബ്ദത
പെറുക്കി അടുക്കി വെയ്ക്കുന്ന
മുമ്പേ പറഞ്ഞ കുട്ടി
ഇപ്പോൾ
ഈ കവിത തന്നെയാണ്!

Friday, 21 July 2017

പരിക്ക്

ഓരോ വായനയ്ക്കും
വഴിമാറിക്കൊടുക്കുന്ന
വരികൾ കൊണ്ടൊരു
കവിതയെഴുതണം
എന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്നു

വിചാരിച്ച് തീരും
മുമ്പ്
ഉടഞ്ഞ് വീഴുന്നു
മടുപ്പിന്റെ ശിൽപ്പമെന്ന
നിലയിൽ
സമയം
കൊണ്ടുനടന്നിരുന്ന
ഉടലിന്റെ ആകൃതിയിൽ
ചിതലെടുത്തൊരു മനസ്സ്

ഇനിയെങ്കിലും
വിശ്വസിക്കണം നീ
ഞാനെന്ന നിലയിൽ
എന്റെ ദൈവത്തിനേറ്റ
പരിക്ക്
സാരമുള്ളതാവില്ല!

Saturday, 1 July 2017

ആരും വിളിക്കാത്ത പേര്

വീടിന്
ബുക്കെന്ന് പേരിട്ട്
ഒരു വാക്കായി
അവിടെ കയറി
താമസിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു

ഒരു വാക്കിന്റെ ഏകാന്തതയ്ക്ക്
ആരോ
പണിഞ്ഞു കൊടുത്തതാവണം
കവിത

എന്നിട്ടും അതിലൊരു വാക്കായി
ഇരിയ്ക്കുവാൻ
പരാജയപ്പെട്ടു പോകുന്നു

ഇനി കവിതയിലേയ്ക്ക്
വൈകി വരുന്ന
വാക്കുകൾക്ക് താമസിക്കുവാൻ
ഒഴിഞ്ഞുകൊടുക്കണം
സ്വന്തം ഉടൽ 
കിളിയായിട്ടെങ്കിലും

അത്രമേൽ പ്രീയപ്പെട്ട
ഒരാളുടെ
അസാന്നിധ്യത്തിൽ
ചാടിമരിച്ച
മിന്നാമിന്നികളുടെ
തീ പിടിച്ച ഉടലിന്
ഇനി
അത്രമേൽ
നിശബ്ദമായി
ആരും വിളിക്കാത്ത
ഒരു പേരിടണം
വെറുതെയിരിക്കണം!

Monday, 26 June 2017

അരുത്

അരുത്

ശലഭമെന്നോ
റാന്തലെന്നോ
മാത്രം
അവനെ ശകാരിക്കുക

കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോൾ
വെളിച്ചത്തിനെ കുറിച്ച്
കാണാതെ പഠിക്കാതിരുന്നതിന്
മിന്നാമിന്നിയാകേണ്ടി വന്ന
ഒരുവനാകണം
അവൻ

അതുകൊണ്ട് തന്നെ
രണ്ട് ചിറകുകൾക്കിടയിലെ
തുളുമ്പിയ ശൂന്യത
കൈക്കുടന്നയിലെടുത്തുവെച്ച്
ആകാശമാക്കിയതാവണം
അവനും
നീലനിറത്തിന്റെ ബാല്യവും

എത്ര പേർക്കറിയാം
അവന്റെ രാത്രിയാണ്
നക്ഷത്രങ്ങൾ കൊടുത്ത്
ഉറക്കം
തൂക്കിവാങ്ങുന്നതെന്ന്?

കലാകാരനെന്ന നിലയിൽ
സ്വന്തം
പ്രായത്തിന്റെ ശിൽപ്പം മാത്രം
നിർമ്മിക്കുവാൻ കഴിയുന്ന
ഒരു സാധാരണക്കാരനാണ്
അവൻ

അവനെ
ഉള്ളിൽ തട്ടി
അഭിനന്ദിക്കുവാൻ
സ്വന്തം
ശ്വാസം മാത്രം
ഉണ്ടാവും

ഇനി
നിലാവിന്റെ
കാവൽക്കാരനെന്ന നിലയിൽ
ഒരിത്തിരി ചന്ദ്രനായിക്കഴിഞ്ഞ
അവന്റെ നായയെ
അപമാനിക്കരുത്
അത് അവൻ പഠിപ്പിച്ച മാതിരി
കടലിനെ നക്കി
നായ്ക്കുട്ടിയാക്കുകയാണ്!

Friday, 23 June 2017

ബുദ്ധനിൽ നിന്നും ബോധിയിലേയ്ക്ക് ഒരു ഘടികാരദൂരം

1

ഒരുനേരത്തെ
ബുദ്ധനാണ്
സ്വന്തമല്ലാത്ത
ഘടികാരത്തിലെ
പന്ത്രണ്ട് മണി

ആരെങ്കിലും നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ
ആരുടെ വിധവയാണ്
സമയമെന്ന്?

ചുരുണ്ടു കൂടുന്നതിനിടയിൽ
വിദൂരത്തെവിടെയോ
ഉറക്കമുണരുന്ന
തീവണ്ടി
ആരുടേയോ വിധിയാവണം

2

സ്വന്തം കാലടികൾ തന്നെ
റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനായ
കുറച്ച് പേർ

നടക്കുമ്പോൾ
അവരുടെ കാലിൽ
തടഞ്ഞേക്കാവുന്ന ചെടിയാവുന്നു
കാത്തുനിൽപ്പ്

ഇപ്പോൾ
തീവണ്ടിയാപ്പീസിന് അടുത്ത്
വാടകവീടിന് പുറത്ത്
തരിശ്ശ് കിടക്കുന്ന ഭൂമി,
മറ്റാരുടേയോ ഘടികാരം

അതിലോടുന്ന സൂചികൾ
സമയമില്ലാത്തവരുടെ
ചിത്രശലഭങ്ങൾ

അവയെ പിടിക്കുവാൻ
ഓടുന്ന
അയലത്തെ വീട്ടിലെ,
കുട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന തട്ടം
ആ കുട്ടിയുടേതാവില്ല

നിങ്ങൾ
ആ കുട്ടിയുടെ
ആരുമല്ലാതാവുന്നിടം വരെ...

3

മൂന്നെന്ന അക്കമായി
അതേ ഘടികാരത്തിൽ
സ്വന്തം ആടിനെ കൊണ്ടുകെട്ടുന്ന
ഒരാൾ

ഒരു പക്ഷേ നിങ്ങൾ

കൃത്യം അഞ്ച് മണി
പശുവിന്റെ
അകിടായി
രൂപപ്പെടുന്ന ഘടികാരം

ഭൂമിയിലെ ഉപമകളെല്ലാം
പൂവുകളാകുന്ന സമയം
ആഗതമായിരിക്കുന്നു

സ്വന്തമായി സമ്പാദ്യമില്ലാത്ത
അക്കങ്ങളെ
കണക്ക് പഠിപ്പിക്കുവാൻ
വരുന്ന
ഒരു വശം ചരിഞ്ഞ
നിലാവ്

എങ്കിൽ പിന്നെ
എന്ന വാക്കിനെ
തൊട്ട്  തൊട്ട്
വിരലുകൾ മടക്കുന്ന
നിങ്ങളും
നിലാവും

തെരുവിന്റെ ഓരത്ത്
തൊട്ടാവാടിച്ചെടിയായി
പിടിച്ചു തുടങ്ങുന്ന
ഒരാൾ

ബോധിമരം
ഒരു തീവണ്ടിപ്പാളമായിട്ടുണ്ടാകും
ബുദ്ധനൊരു തീവണ്ടിയും!

Wednesday, 3 May 2017

ദാഹത്തിന്റെ ഒരദൃശ്യദൃശ്യം


ദാഹിക്കുന്നുണ്ടാകണം

പെയ്യാറായ മേഘങ്ങൾ
മുകളിലുണ്ടെങ്കിലും
ചുവർമടക്കി
ഘടികാരം
താഴേയ്ക്ക് നീളുന്നു

അതിൽ നിന്നും
നിലത്തിറങ്ങി
വെള്ളം കുടിയ്ക്കുന്ന
സമയം

സമയം നീളുന്നു

ഒരരിപ്രാവിനെപ്പോലെ
കുറുകുന്ന
വെള്ളം

വെള്ളത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ
സമാധാനത്തിന്റെ
ദാഹം

പ്രാവുകളിൽ
കലങ്ങി മറിയുന്ന
വെള്ളത്തിന്റെ തൂവലുകൾ

തൂവലുകൾക്ക്
പിന്നിൽ
പറന്നിറങ്ങിയത് പോലെ
എല്ലും തോലുമായി
വന്നിറങ്ങുന്ന
സമാധാനത്തിനേക്കാൾ
മെലിഞ്ഞ
ഒരു മനുഷ്യൻ

മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ
ഇനിയും
അയാൾ
മെലിഞ്ഞു തീർന്നിട്ടുണ്ടാകില്ല

അയാളുടേതല്ലാത്തമാതിരി
പുറത്തിറങ്ങുന്ന
അയാളുടെ എല്ലും തോലും

അവ
പ്രാവിനെ പോലെ
ചിറകടിച്ച്
വെവ്വേറെ ഇടങ്ങളിൽ
വെവ്വേറെ നിറങ്ങളിൽ
സമാധാനപരമായി
വെള്ളം കുടിയ്ക്കുന്നു

അയാൾക്ക് കൂടിയ്ക്കുവാൻ പാകത്തിന്
ഇനിയും വെള്ളം
നേർപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ടാവും

അതിനായി ഒരിടത്തരം മഴ
ഇനിയും പെയ്യേണ്ടതുണ്ടാവും
അത് വരെ കാത്തിരിക്കുന്നതെല്ലാം
വേഴാമ്പലാക്കപ്പെടുന്നതാവും

നിശബ്ദത കൊണ്ട്
തല തോർത്തുന്ന മാതിരി
തോരുന്ന മഴയുടെ ഒച്ച

വെള്ളം നനയുന്നു
വെള്ളം നേർക്കുന്നു
വെള്ളം തണുക്കുന്നു
വെള്ളത്തിന് കുളിരുന്നു
വെള്ളം ദാഹം പുതയ്ക്കുന്നു

കുടിയ്ക്കുന്തോറും
വെള്ളമാകുന്ന പ്രതിഭാസമാകണം
മനുഷ്യൻ

ഒന്ന് ചരിച്ചാൽ
വെള്ളം കിട്ടിയേക്കാവുന്ന കിണറിലേയ്ക്ക്
നടന്നിറങ്ങി പോകുന്ന
അയാളുടെ ആഴം

ദാഹം ശമിച്ച ഒരാളുടെ
ഹൃദയം
തോർന്ന മേഘങ്ങളുടെ
അരക്കെട്ടാവണം

അതാവും
അയാളുടെ
അരയിൽ കിളിർക്കുന്ന
ഒറ്റ വിത്തിന്റെ അരഞ്ഞാണം

അതിൽ പറന്നു വന്നിരിക്കുന്ന
ഒരായിരം കിളികൾ
അവ പ്രാവുകളായി പോകാതിരിയ്ക്കുവാൻ
പല നിറങ്ങളിൽ
പല തൂവലുകളിൽ
പല പറക്കലുകളിൽ
പല ആകാശങ്ങളിൽ
നടപ്പിൽ
എടുപ്പിൽ വരെ
ചിറകടിച്ച് പാടുപെടുന്നു

അനേകം കിളികളുള്ള ഒരാൾക്ക്
വാടകയ്ക്ക്
കൊടുക്കുവാനാകണം,
ഉടലിന്റെ വരൾച്ചയിൽ
ദാഹത്തിന്റെ
ഒരു നിലകൂടി
ദേഹത്തു പണിയുന്ന
ഒരുവൾ

അവളുടെ
വാരിയെല്ലുകളിൽ
കൂട് കൂട്ടുന്ന
ചുമകൾ

അതൊന്നും
ശ്രദ്ധിക്കാതെ
സമാധാനത്തിന്റെ
ഞരമ്പുകളിലേയ്ക്കുള്ള
രക്തയോട്ടം നിർത്തി
ചെടികൾ പൂവിട്ട് നിൽക്കുന്ന
സ്വന്തം ഉടലിൽ
ദാഹം ശമിച്ച ഒരാൾ
വിരലുകളുടെ വെള്ളച്ചാട്ടം
കണ്ടിരിയ്ക്കുന്നു.....

Monday, 1 May 2017

അനുമാനം എന്ന് തന്നെ

ഒരു പൂവിതൾ ഘടികാരത്തിനും
പൂരിപ്പിക്കുവാനാകാത്ത വിധം
സമയം മാത്രം ഒഴിച്ചിട്ട്

നിറം  മുഴുവൻ
പൂരിപ്പിച്ച്‌

ശലഭാകൃതിയിൽ
വെയ്ക്കുകയായിരുന്നു
ഒരപൂർണ്ണ ചുംബനം...

ഏതോ ചോദ്യചിഹ്നം
കുത്തിക്കെടുത്താൻ മറന്ന
സൂര്യന്റെ
ആഷ്ട്രേ പോലെ
ഇന്നലെ

അവിചാരിതമെന്ന് തന്നെ പറയട്ടെ
ഇന്നും കണ്ടുമുട്ടി
അതേ സമയം
അവിടെ തന്നെ.....

ഏകാന്തതയുടെ ദൈവമാവണം!

Saturday, 22 April 2017

പനി പകുക്കുന്നു

ഞാനും
ജലദോഷം പിടിച്ച
ചിലന്തിയും ഒരുമിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു

ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ
ഒരു ചുവരായി
ഞാനെന്ന ഇരപിടിച്ച
പനിയിരിയ്ക്കുന്നു

അതിൽ
ഉയരം കൂട്ടി
തൂക്കിയിരിക്കുന്ന
പഴക്കമുള്ള
ചുമയുടെ ചിത്രം

ചിലന്തി
കെട്ടാൻ മറന്ന
വല പകുത്ത്
അതിൽ കുരുങ്ങേണ്ടിയിരുന്ന
രണ്ടിരകൾ
ഇണചേരുന്നത് പോലെ
ചലിയ്ക്കുന്നു

പകരാൻ സാധ്യതയുള്ള
ഒരു പനി
അവരൊരുമിച്ച്
പകുക്കുന്നു

വെയ്ക്കാൻ മറന്ന ഒരാലിംഗനത്തിൽ
ചിലന്തി മൂക്കുതുടയ്ക്കുന്നു

പകുതി കറങ്ങി
അർദ്ധവൃത്തം മാത്രം പൂർത്തിയാക്കി
തിരിച്ചു പോകുന്ന ഫാൻ
ഞങ്ങളിരുവരും പകുത്ത് കാണുന്നു!

Friday, 10 March 2017

ഒറ്റപ്പെടൽ


ഒറ്റപ്പെടാതിരിക്കുവാനുള്ള
ഗുളിക
പതിവായി
ഓരോന്ന് വെച്ച്
കഴിക്കേണ്ട
ഒരാൾ

കൂടുതൽ ഒറ്റപ്പെടൽ
അനുഭവപ്പെടുന്ന
ഒരു ദിവസം
കഴിക്കേണ്ട ഗുളികയുടെ
പകർപ്പുകൾ
ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന്
അയാൾ
എടുത്തുകൂട്ടുന്നു

അയാളറിയാതെ
ഗുളിക
എടുക്കുന്ന
പല പല
രോഗത്തിന്റെ
കൂടുതൽ പകർപ്പുകൾ

രോഗി എന്ന നിലയിൽ
അയാൾക്ക്
സൗജന്യമായി കിട്ടുന്ന
കൂടുതൽ കൂടുതൽ
ഏകാന്തത

ഒറ്റപ്പെടാതിരിക്കുവാൻ
ചന്ദ്രന്റെ ഗുളിക
കഴിച്ച്
വിശ്രമിക്കുന്ന
രാത്രി

ഇരുട്ടിൽ
കൂട്ടംകൂട്ടമായ് തിളങ്ങുന്ന
നക്ഷത്രങ്ങൾ

ഒരു
കവിൾവെള്ളത്തിൽ
മുങ്ങി
രണ്ടിറക്ക്
പൊങ്ങി
എന്നത്തേയും പോലെ
അന്നും
അയാൾ
ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നു

ഉറക്കത്തിന്റെ
ഒരു കൂട്ടം
അതിൽ പല നിറങ്ങളിൽ
സ്വപ്നങ്ങളുടെ പല പല കൂട്ടങ്ങൾ

അതിലൊരു സ്വപ്നത്തിൽ
അയാളൊരു ഒറ്റപ്പെട്ട കുട്ടിയാകുന്നു
മുലപ്പാൽ നിറഞ്ഞ മാറിടങ്ങളുമായി
വാൽസല്യം ഒഴുകുന്ന താരാട്ടുമായി
അമ്മമാരുടെ ഒരു കൂട്ടം
അതേ സ്വപ്നത്തിൽ
അയാളുടെ ചുറ്റും
പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു!

Friday, 17 February 2017

നിലാവുള്ളപ്പോൾ മാത്രം

നിലാവുള്ളപ്പോൾ മാത്രം
പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന
ഒരു മരം

ആ മരത്തിന്റെ
തണലിൽ
പകൽ മാത്രം
വന്നിരിക്കുന്ന
രണ്ടുപേരിൽ
ഒരാൾ

ഒറ്റപ്പെടുമ്പോൾ
അയാൾ
കിളികൾക്ക്
പണിഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന
ഭാരമില്ലായ്മ

നിറമുള്ള വിഷം കൊണ്ട്
പ്രണയമുള്ള ഇരയെ മാത്രം
പിടിക്കുന്ന
ഋതുവിന്റെ മൂലയിലെ
വലയില്ലാത്ത
ചിലന്തിയാവണം
വസന്തം

പുഴയിലേയ്ക്ക് മാത്രം
വഴിയുള്ള വീട്ടിൽ,
മഴയിലേയ്ക്ക് മാത്രം
തുറക്കുന്ന
ജാലകം;
ജലത്തിന്റെ വിരലുകളാൽ
തുറന്ന്
അപ്പോഴൊക്കെ
അവൾ
അയാളെ നോക്കിയിരിക്കുമായിരിക്കും!

വിത്തും ഞാറും

പ്രണയത്തിന്റെ ഞാറ്
ഉടലിലാകെ
നട്ട്
പിറകിലേക്ക്
നടന്നിറങ്ങുകയായിരുന്നെന്റെ
പ്രായം

അപ്രതീക്ഷിതമായി കിട്ടുന്ന
കുറച്ച്
അതിശയത്തിന്റെ വിത്തുകൾ

നട്ടില്ല
സമയക്കുറവ് കൊണ്ടല്ല,
എടുക്കുവാനുണ്ടായിരുന്നില്ല
ഒരു തരി മണ്ണ്

എന്നിട്ടും
കിളിച്ചു വന്നു
തീരെ ശബ്ദമില്ലാതെ
ശാന്തതയുടെ
അഞ്ചുവിരലുകൾ

മാന്തിനോക്കുമ്പോൾ
കുഴിയിലാകെ
മണ്ണിന്റെ ചുണ്ടുകൾ,

പ്രതിമയിൽ
അന്യനെ പോലെ
നനഞ്ഞ ബുദ്ധനും!

Thursday, 16 February 2017

വിരസത ഒരു കവിതയാണ്

1

ഞാൻ
എന്തുചെയ്യുകയാണെന്ന്
എത്തിനോക്കുകയായിരുന്നു
മീനുകൾ

ഞാനൊന്നും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല

എത്തിനോക്കുന്നതിന് മുമ്പ്
മീനുകളും
ഒന്നും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല

ഇപ്പോൾ
എത്തിനോക്കിയത് കൊണ്ട്
മീനുകൾക്ക്
ഇല്ല എന്ന വാക്കുകൾ
കീറിക്കീറി
ഇട്ടുകൊടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്
എന്റെ വിരസത

ശരീരത്തിന്റെ പ്രതിദ്ധ്വനി പോലെ
ഉള്ളിലാകെ മുഴങ്ങുന്ന
വിരസത.

കൂട്ടം കൂട്ടമായി വന്നു
ഇല്ല എന്ന വാക്കുകൾ
കൊത്തിവലിച്ചു തിന്നുകയാണ്
മീനുകൾ

അതിനിടയിൽ
എന്നെ തിരിഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞ്
നോക്കുന്ന
ഒരൊറ്റ മീൻ

അതിന് ചുറ്റും
അതിന്റെ മാത്രം
ഏകാന്തത

മീനുകൾക്കിടയിലെ
ബുദ്ധനാവണം
ആ മീൻ

2

ബോധി മരം പോലെ
ആ മീനിന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടാവണം
സ്വന്തം മുള്ള്

അതിന്റെ ചോട്ടിൽ
അതേ മീനിന്റെ
കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തിലെ
പൂർത്തിയാക്കാനാവാത്ത
ധ്യാനം

ധ്യാനിക്കുന്ന
മീനിന്
ബുദ്ധന്റെ കണ്ണുകൾ

അവയ്ക്ക്
ഭൂതകാലത്തിന്റെ
ചലനം
ഇന്നിന്റെ ഇമകൾ

3

വല്ലാതെ തിരക്കിലായിരിക്കുന്നു
ജലത്തിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന
എന്റെ പ്രതിബിംബം

കൊത്തിതിന്നാൻ വരുന്ന
മീനുകളെ
ബഹുവചനത്തിലും
കരയിലിരിക്കുന്ന
കാക്കയെ
ഏകവചനത്തിലും
അത്
ആട്ടിയോടിക്കുവാൻ
ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നു

വർത്തമാനകാലത്തിന്റെ
വ്യാകരണമാണ്
ഇപ്പോൾ
വിരസത

4

വിരസതയിൽ
കൊത്തുന്ന മീനുകളൊക്കെ
ആൺ മത്സ്യങ്ങൾ
അവയ്ക്ക് വീട്ടിലിരിക്കുന്ന
പെൺമത്സ്യങ്ങളുടെ ചുണ്ടുകൾ

അവയുടെ പുറത്ത്
പൂർവ്വാശ്രമത്തിലെ
വാത്മീകചെതുമ്പലുകൾ

പരവേശത്തിന്റെ പരാശരച്ചെകിളകൾ

ആഴം കൊത്തിക്കൊണ്ട് വന്ന്
ജലോപരിതലം
പണിയുന്ന
മത്സ്യഗന്ധി
മീനുകൾ

അവയെ നീലനിറത്തിൽ
ഉയരങ്ങളിലേയ്ക്ക്
കൊത്തിപ്പറക്കുന്ന
പൂന്താനപൊന്മാനുകൾ

മീനുകളെ
തൊടണമെന്നുണ്ട്
തൊട്ടാൽ
അവ വിരലുകളിൽ
കൈകൾ
പണിഞ്ഞുവെക്കുമോ
എന്ന ഭയം
വെള്ളത്തിൽ
നാരായണീയത്തോളം
ആഴങ്ങൾ തീർക്കുന്നു

ആഴം കൂടുന്തോറും
വെള്ളത്തിലേക്കിറങ്ങുവാൻ
പേടികാണിക്കുന്ന
കുട്ടിയായി
മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന
ഞാൻ

5

എന്നെ വെള്ളത്തിലേയ്ക്ക്
തള്ളിയിട്ട്
മീനുകളായി
ശരീരം
കൊത്തിത്തിന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു
മനസ്സ്

അപ്പോഴും
മീനുകൾക്ക്
നുണക്കുഴിമണമുള്ള ഉമ്മകൾ
വെയ്ക്കുന്ന
അഴുകിത്തുടങ്ങിയ
ശരീരത്തിന്റെ
തണുപ്പ്

വെള്ളത്തിൽ
അപ്പുപ്പന്താടികളുടെ
നനഞ്ഞ
കാൽപ്പാടുകൾ

പണ്ടെന്നോ
പണ്ടുപണ്ടെങ്ങോ
പിച്ചവെയ്ക്കുമ്പോഴേ
കടലിലേയ്ക്ക് നടന്നുതുടങ്ങിയ
കുട്ടിയുണ്ടാവണം

തിരിച്ചുവരാത്ത ആ കുട്ടിയുടെ
നാളാവണം
തിരമാലകൾ!

Saturday, 4 February 2017

വെറുതെ

വെറുതെ
കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ
ഇന്നെന്തോ
പതിവില്ലാതെ
എന്നേക്കാണാൻ
നല്ല ഭംഗിതോന്നി

അതിനിടയിൽ
ഇന്നലെകൾ
ജീവിതരസങ്ങളായി
കണ്ണാടിയിയ്ക്ക് പിറകിൽ
എന്റെ പഴയപ്രതിബിംബങ്ങളുമായി
കലഹിക്കുന്നത്
കാണാമായിരുന്നു.

ചുറ്റും
ശരി എന്ന മയിൽ
നൃത്തം വെയ്ക്കുന്നു
തെറ്റുകളാണ്
പീലികൾ......

ഇന്നലെ വരെ
ഈ കണ്ണാടിയിൽ
കണ്ടിരുന്ന ആൾ
മരിച്ചുപോയെന്ന്
പൊട്ടിപ്പോകാതെ
അങ്ങനെയല്ലാതെ
അവയോടെങ്ങനെ
തുറന്നുപറയും?

ജീവിതം എന്ന മൃതദേഹം
കേടുകൂടാതിരിക്കുവാൻ
ഇല്ലാത്ത കണ്ണാടിയിൽ
ഐസിട്ടവാക്കുകൾ കൊണ്ടെഴുതുന്ന
കാഴ്ച്ചകളുടെ
പ്രതിബിംബമാവണം കവിത!

വിശ്വസിക്കുമോ നീ

ഒരു ചുംബനത്തിനും
പാകമായിട്ടില്ല
എന്റെ ചുണ്ടുകൾ

നിർഭാഗ്യവശാൽ
ഒരു പരിചയത്തിനും
തിരിച്ചറിയുവാനായിട്ടില്ല
എന്റെ ചിരികൾ

ഞാനിന്നും
എന്റെ നൃത്തത്തിന്റെ
ഉറവ

സ്വന്തം ഭ്രാന്തിന്റെ
ഖനി

എന്നിട്ടും അവളിലേക്കുള്ള
ഓരോ വഴിയും
എന്റെ തന്നെ താഴുകളാവുന്നു

താക്കോലുകൾ പോലെ
കിലുങ്ങുന്ന
എന്റെ
കാലടികൾ
നടന്നു തീരുമ്പോൾ
ഓരോ തവണയും
എന്നിലേയ്ക്ക് മാത്രമെത്തുന്നു.

വിശ്വസിക്കുമോ നീ?

നമ്മൾ
ഒരിക്കലും കണ്ടുമുട്ടില്ല
എന്ന തെറ്റ്
എന്നേ
ചെയ്തു കഴിഞ്ഞവർ

ഇനി ചെയ്യുവാൻ
തെറ്റുകളില്ലാതെ
എല്ലാ പരിശുദ്ധിയോടും കൂടി
പ്രണയത്തിന്റെ
നുണയിലേയ്ക്ക്
പുതുക്കപ്പെടുന്നവർ!

Monday, 2 January 2017

ഒന്നേ രണ്ടേ മൂന്നേ കവിതകൾ

1

ദിവസങ്ങളുടെ ചിത്രശലഭങ്ങൾ
പറന്നുവന്നിരുന്ന
കാപ്പിപൂന്തോപ്പായിരുന്നെന്റെ
കലണ്ടർ

എത്ര പെട്ടെന്നാണ്
ഒരു ദിവസം ഇരുട്ടി വെളുത്തപ്പോൾ
അത് സ്വന്തം ചുവരിൽ
സ്വന്തമല്ലാത്ത ദിനങ്ങളുടെ
മറ്റൊരു
എ ടി എം കൗണ്ടറായി
മാറിയത്

ഇനിയും പിൻവലിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല
എന്റെ അവസാന
ദിനങ്ങൾ

അധിനിവേശങ്ങളുടെ ആര്യസൂര്യ
വെയിലു കൊണ്ട്
ഞങ്ങളുടെ പകലുകൾ
വെളുപ്പിച്ചു തരാമെന്ന്
നീ എന്തിനാണ് കളവ് പറഞ്ഞത്?

2

കറുപ്പിനപ്പുറം
ഞങ്ങളുടെ
ഇരുണ്ട രാത്രികൾ
തൊലിപ്പുറത്ത്
സമാധാനപൂർണ്ണമായിരുന്നു

അവിടെ
നാടകങ്ങൾ നടന്നിരുന്നെങ്കിലും
കലകൾ അരങ്ങേറിയിരുന്നു
അരക്ഷിത അക്ഷരങ്ങളിൽ
സാഹിത്യം
സന്നിവേശിച്ചിരുന്നു

അടുത്ത ചുവടറിയില്ലെങ്കിലും
തെറ്റാത്ത നൃത്തം
സമാധാനപരമായി വെച്ചിരുന്നു

കറുത്തിരുന്നെങ്കിലും
സുരക്ഷിതമായിരുന്നു
ഞങ്ങളുടെ ദളിതരാത്രികൾ

തിരിച്ചെടുത്തോളൂ
നിങ്ങളുടെ വാഗ്ദാന
പൗർണ്ണമികൾ
തിരിച്ചു തരൂ
ഞങ്ങളുടെ ഇന്നലകളോളം
പോന്ന
അമാവാസികൾ

നോക്കൂ
പറുദീസയിലെ
നിലാവു കൊണ്ട് പോലും
നിനക്ക് വെളുപ്പിക്കുവാനാവില്ല
ഞങ്ങളുടെ
ദ്രാവിഡചന്ദ്രനെ

3

ഓർമ്മകൾ കൊണ്ടുള്ള
പ്രാർത്ഥനകളാണിവിടുത്തെ
കിളികൾ

അവ പറക്കുവാൻ
മറന്നേക്കാവുന്ന
നാളത്തെ
ദിവസത്തിനെ
എന്തിനാണിത്ര ആരാധിക്കുന്നത്
ദൈവമേ?